آتشفشان یکی از پدیده های طبیعی و دائمی زمین شناسی است که در طول تاریخ زمین شناسی نسبتا بدون تغییر باقی مانده و در ایجاد، تحول و تکامل پوسته و گوشته زمین نقش اساسی داشته و دارد. فورانهای آتشفشانی معمولا براساسی شکل دهانه ای که از آن فوران صورت می گیرد، محل قرار گیری دهانه در کوه آتشفشان، شکل و نوع مخروط آتشفشانی و بالاخره خصوصیات عمومی فوران (آرام یا شدید – انفجاری یا غیر انفجاری) طبقه بندی می شوند

آتشفشان بر اثر فعل و انفعالات درون زمين در شرايطي خاص مواد مذاب (ماگما) با دمايي تاحدودي 1200 درجه سانتي‎گراد در مناطقي از زمين كه معمولاً به صورت ارتفاعات و مخروطي شكل مي‎باشند به همراه گازهاي داغ فوران كرده و به بيرون مي‎ريزند. جريان مواد آتشفشاني از قطعات و صخره‎هاي بيرون آمده از كوه آتشفشان تشكيل شده است. اين مواد پس از تعلبيق بر لايه‎اي از گاز و گرد و غبار، با سرعتي معادل چند صدكيلومتر در ساعت بر دامنه كوهها سرازير گشته و اغلب تا فاصله 10 كيلومتري محل وقوع را در بر مي‎گيرد.

گرماي اين مواد تاحدي بالا است كه در سر راه خود همه چيز را مي‎سوزاند و نابود مي‎كند، فوران سنگ يا مواد مذاب از درون زمين وجريان آن در محيط زيست از جمله وقايعي است كه با آلودگي منابع اصلي حيات يعني هوا، آب، خاك و نيز تخريب ساختمان‎ها، مزارع و تلفات انساني همراه مي‎باشد.

مقدار انرژي كه در ضمن يك انفجار عادي آزاد مي‌شود. با انرژي 400000 تن از سوخت معادل آن قابل قياس است. انرژي كه در يك انفجار عظيم ايجاد مي گردد تقريبا معادل انرژي است كه از سوختن 5000000 تن ذغال سنگ حاصل مي‌شود.